Bij digitale video en audio gaat het om bestanden van grote omvang. Daarbij is het van belang dat de harde schijf al die gegevens snel genoeg opslaat, weer uitleest of tijdens het rekenen tijdelijk opslaat. Nu is er snelheid en snelheid. Voor DV en hoogwaardige Y/C of Super-VHS is een schrijf/leessnelheid van 3,6 MB per seconde afdoende. Wil men echter op een hogere beeldkwaliteit gaan werken dan neemt de compressiefactor af. Bij DV wordt het video-signaal 5 maal gecomprimeerd. Bij de hoogste 1:1 broadcast-kwaliteit is daarom ruwweg een vijf maal zo hoge snelheid nodig.
Een manier om de snelheid op te voeren is het gelijktijdig lezen van meerdere harde schijven. Men spreekt van een hard disk-array waarbij elke harde schijf een stukje in de datastroom aanlevert. Met drie harde schijven kan men dan ook driemaal zo snel lezen en schrijven als bij een enkel exemplaar. Verder vereisen sommige 3D-effecten ook bij DV en Y/C een hogere snelheid dan 3,6 MB/s.
Continuïteit
Bij video en audio mag de datastroom tijdens het lezen en schrijven niet onderbroken worden. Anders ontstaan bij video springende beelden door missende frames. Bij audio kan een lelijke tik of vervorming hoorbaar worden. Oudere harde schijven hadden de gewoonte om zich zo nu en dan te `ijken'. Dan kon er even geen data weggeschreven of uitgelezen worden. Onbruikbaar dus voor AV-gebruik. Speciale harde schijven die dit euvel niet kenden werden toen AV-schijven genoemd (eigenlijk `geschikt voor AV'). De tegenwoordige harde schijven van betere kwaliteit zijn in feite allemaal geschikt voor het monteren met Y/C of DV. Slechts een enkeling maakt fouten.
Meerdere schijven
Zo'n 20 minuten digitale video of hoogwaardige Y/C-kwaliteit met audio vraagt op de harde schijf om een opslagcapaciteit van circa 4,5 GigaByte. In de praktijk zal men echter meer ruimte nodig hebben omdat naast de te monteren film er ook nog ruw materiaal (de bij te snijden en niet gebruikte scènes) op de harde schijf moeten. Dientengevolge past er op een harde schijf van 4,5 GB slechts een filmpje van 10 tot 15 minuten.
Praktisch gezien is 9 GB of 18 GB een stuk comfortabeler. Wie echt op ruimte wil beknibbelen kan tussendoor elke keer al gemonteerde stukken vanaf de PC naar DV-tape wegschrijven en daarna achter elkaar zetten. Een schijf met een flinke capaciteit werkt echter een stuk prettiger en die kosten gelukkig steeds minder. Bij video raakt de harde schijf langzaam maar zeker vervuild met losse stukken van ongebruikte bestanden. Door die fragmentatie lopen de prestaties van de harde schijf terug. Een defragmentatie-utility kan dit euvel trefzeker verhelpen.
Algemeen wordt aanbevolen om een aparte schijf voor video te nemen. Bijvoorbeeld een PC met 6,4 GB harddisk voor de software en audio plus een schijf van 9 GB voor video. Video heeft dan alle ruimte en andere software kan niet stiekem aan de schijfruimte gaan knabbelen. In sommige gevallen wordt ook een aparte harddisk voor audio ingezet.
Bij meer professionele systemen en voor het uitzenden op de kabel (omroepen) worden systemen met meerdere AV- harddisks in een array gezet. Daarmee zijn snellere effect-berekeningen en grote datastromen mogelijk.
EIDE of SCSI?
Er zijn twee besturings-standaards voor harde schijven: EIDE en SCSI. Vroeger was er voor de veeleisende video-amateur of vakman slechts een keuze, SCSI. Het type met de SCSI-interface was gewoon de snelste en betrouwbaarste harde schijf. Bovendien zijn meerdere SCSI-harde schijven te combineren tot een grote supersnelle video-schijf. Het enige bezwaar tegen de SCSI-interface is de relatief hoge prijs die men per GigaByte betaalt.
De moderne 7200 rpm (rotaties per minuut) EIDE-harde schijven zijn voor amateur- gebruik, zelf op mini-DV, ruim voldoende. Bovendien is de eindgebruiker dan een stuk goedkoper uit. Alleen bij real-time 2/3D-effecten kan een SCSI-array aanmerkelijk sneller werken. Bedenk wel dat voor het installeren van een SCSI harddisk meer computer-kennis nodig is dan bij de inbouw van een EIDE-model.
U.S.