next -index- prev

Draaideur-management

De snel-snel, druk-druk, optie-optie generatie

De nieuwe baas van HP, Carly Fiorina, is bezig dat bedrijf eens stevig op te schudden. The HP Way, een intellectuele stoombier cultuur van innovatieve wetenschappers die gewoon betere producten bedachten, staat onder druk. Het moet sneller, de basis van het bedrijf, de meetinstrumenten die de naam HP vestigden, zijn dan ook maar afgesplitst. Wie de verwevenheid van HP met Palo Alto, Stanford en de wetenschap kent, en ik heb daar af en toe van geproefd, houdt z'n hart vast. Snelle juf 're-invents' technologie-gigant! Leuk gebracht, die boodschap doet het goed in de media, maar net als bij Philips waar de basis-innovatie van Nat-lab is opgeofferd aan de snelle vorm en marketing-mode, snij je dan wel het hart van een bedrijf weg. Het gaat om meer dan de cultuur, zonder een wekelijks borreluur kun je ook uitvindingen doen, maar de hele HP-filosofie wordt eigenlijk overboord gegooid. Nieuwe bezems vegen schoon, is het devies. Ook in ons land proef je die sfeer, topmanagers worden ook niet meer betaald met een salaris, je krijgt opties en instroompremies en de onderhandelingen gaan vooral over de gouden handdruk, als of men van te voren de exit al heeft gepland.
In deze tijd van snelle Internet-manoeuvres is het niet meer modieus om lange tijd voor dezelfde baas te werken, laat staan zelfs maar de baas te zijn. Wisselingen van de wacht zijn aan de orde van de dag, bedrijven als Baan raken om de haverklap hun CEO en executives kwijt, maar ook Compaq weet van aflossing en bij Philips blijft alleen de top-dog (te) lang zitten. Wegwerp-managers of draaideur-management, even binnen en weer verder, ooit was het een pré als je niet al te veel wisselde, nu moet je vooral rondspringen en je 'netwerk' opbouwen. Dat laatste wordt enorm belangrijk gevonden, ken je wel de juiste mensen, ben je wel in Davos, kom je genoeg op de televisie, heb je wat journalisten in je zak, kun je een crisis afwenden door wat 'spin-doctoring'. Allemaal erg belangrijk, maar iemand met 10 of 20 jaar ervaring bij dezelfde baas heeft een ander, intern netwerk, en kan misschien ook wel effectief iets van de grond trekken. Helaas is het nu al zover, dat te veel dienstjaren als een minpuntje gezien wordt, gebrek aan durf, bedrijven die daar nog waarde aan hechten zoals de oude `Dow Jones' industriële concerns (tegenover de hot Nasdaq toko's) hebben het zwaar op de beurs en worden overnamekandidaat. De eerste de beste web-club heeft meer beurswaarde dan de oude blue chip concerns en pakken zo'n bedrijfje er gewoon even bij, zoals de AOL-Time Warner overname bewees. Dat de grote automakers dan ook maar snel hun eigen e-commerce combi hebben gevormd is alleen maar verstandig te noemen, anders komt er binnenkort wel een Global-online of zo, die even wat automakers opslokt.
Misschien ben ik een van de weinigen die zich afvraagt of er leven is na het Internet, maar zou nou niemand inzien dat deze mode over 5 of 10 jaar weer over is en dat de werkelijke toppers nu in een heel andere industrie het voetenwerk doen?

Even een CEO-tje doen
Heb je het juiste profiel, een eigen site met wat lullokreten, kun je lekker meelullen over calls en puts en heb je liefst bij Proctor& Gamble of Unilever het zoveelste merk de wereld ingeperst (die doeken ze nu weer op overigens) dan ben je CEO-materiaal. Men kijkt niet zozeer naar staat van dienst of ervaring binnen het bedrijf, een moderne topmanager moet passen bij het 'seizoen' en gaat meestal ook niet veel langer mee. De geschiedenis, de cultuur, de ervaring van een bedrijf zijn nauwelijks iets waard in de ogen van dit soort job-hoppers, het is een duurbetaald jet-set clubje dat miljoenen aan opties, instijgbonussen en afkoopsommen incasseert en vaak niet meer voor elkaar krijgt dan een stevige ontslaggolf, die toch al in de pen zat, te bekrachtigen.
Je kunt je afvragen, of een bedrijf dat zo weinig waarde hecht aan de cultuur en de esprit-de-corps van top- en medewerkers, op lange termijn kan overleven of zelfs maar een gezond werkklimaat kan opleveren. Want al zal menigeen met wat durf en de juiste connecties de beoogde miljoenen binnenslepen en misschien op jeugdige leeftijd met pensioen gaan, voor hen die tot hun 65ste - en dat wordt langer vanwege de vergrijzing- moeten werken is het geen prettige sfeer. Juist in Nederland weten we dat het succes van enkelen en een nare sfeer voor de rest uiteindelijk WAO-klanten oplevert, iets wat we nog niet in bijvoorbeeld de IPO-brochures terugvinden.
Het verhaal is dat de jonge goalgetters niet voor geld, maar voor opties en dus een deel in de luchtballon werken, maar is dat wel zo?
De toch niet echt spetterende concerns Siemens, IBM en Sun waren bij een onderzoek in Duitsland de meest aantrekkelijke werkgevers volgens een paar duizend IT-studenten, die overigens voor meer dan de helft uitgaan van een aanvangssalaris van 80.000 DM. Nogal in tegenstelling dus tot wat gedacht wordt, dat iedereen z'n eigen web-toko gaat opzetten en snel rijk wordt. Men zoekt duidelijk de bescherming van de grote namen, of is dat typisch Duits conservatisme. Het lijkt er toch een beetje op, alsof de hippe sound-bytes van de jonge Honden die zo nodig hun eigen web-bedrijfje moeten opzetten wel op de TV als het heersende vooruitgangsgeloof worden gepresenteerd, maar dat in de praktijk wat zekerheid, wat stabiliteit en een normaal carriëreverloop meer wordt gewaardeerd.

L.S.


© NetInfo