Ziekteverzuim en premies
Particuliere verzekeraars willen nu eenmaal winst maken en het stijgen van de kosten voor ziekteverzuim is hen een doorn in het oog. Naar aanleiding van het rapport SZW-werkgeverspanel 1998-1999 is de discussie ook in de Tweede Kamer weer opgang gekomen. Verzekeraars willen de premies meer in overeenstemming brengen met de feitelijke verzuimrisico's. In 1999 ging de gemiddelde premie ter dekking van het ziekteverzuim van 2,35% naar 2,75% van de loonsom. Zo willen de verzekeraars blijkbaar de verliezen uit het verleden compenseren want deze verhoging is hoger dan de toename van het ziekteverzuim. Staatssecretaris Hoogervorst blijkt een voorstander te zijn van premieverhoging als financiële prikkel om werkgevers tot terugdringen van het verzuim te stimuleren. Er zal een premie-differentiatie komen voor bedrijven die het goed en minder goed doen. Met name de grote bedrijven zullen dat in de knip gaan voelen. Bij bedrijven met meer dan 100 werknemers blijkt het ziekteverzuim gemiddeld 50% hoger te zijn als bij kleintjes (6,4% tegen 4,3%).
Onderbelichte arbeidsvoorwaarden
Bij de krapte op de arbeidsmarkt zou je verwachten dat het benadrukken van gunstige secundaire arbeidsvoorwaarden een speerpunt is. Toch blijkt er het nodige mis te gaan in de communicatie rond secundaire arbeidsvoorwaarden. Bij een onderzoek van Delta Lloyd werden 1000 werknemers en werkgevers gevraagd naar hun secundaire arbeidsvoorwaarden. Dan weet ruim 40% niet te noemen welke zaken de werkgever naast het salaris geregeld heeft. Het probleem zit hem duidelijk in de communicatie over deze materie. Circa 38% van de werknemers beschikt over een schriftelijke arbeidsovereenkomst waarin die secundaire voorwaarden vermeld staan. Zo'n 24% werd daar ooit mondeling van op de hoogte gesteld. Circa 34% van de werkgevers heeft een boek met algemene regelingen. Met de toegankelijkheid van de gegevens blijkt het ook droef gesteld. Een derde van de werkgevers scoort daarbij onvoldoende en de rest een mager zesje. Aardig zijn ook de wensen die de werknemers in het MKB zelf t.a.v. de secundaire arbeidsvoorwaarden hebben: 31% wil graag mogelijkheden om eerder te stoppen met werken; 19% ziet graag pensioenregeling; 51% wil 5 tot 10 vrije dagen bijkopen, terwijl 49% juist wel dagen wil verkopen (voor de werkgever blijft het dan per saldo gelijk); 14% wil een bedrijfsspaarregeling; 62% ziet de secundaire arbeidsvoorwaarden liever vast geregeld dan een zelf te besteden zak met geld; 25% van de werknemers wil de arbeidsvoorwaarden zelf vaststellen.
Werkgevers blijken veel te zien in flexibele secundaire arbeidsvoorwaarden, bedrijfssparen, aanvullende pensioenregelingen, parkeerfaciliteiten, PC-prive projecten, ouderschapsverlof en korting op verzekeringspakketten. Redenen om werknemers zelf te laten kiezen zijn voor hen het verhogen van de motivatie/tevredenheid.
Kilometers
De kilometervergoeding voor de eigen auto blijft een fiscaal en juridisch discussiepunt. In de standaard 60 cent pkm vergoeding voor de gereden zakelijke kilometers zitten de brandstof (hoe hoog de pomprijs ook is), parkeergelden en verzekering. Wie schade oploopt tijdens een rit voor de werkgever kan die dus niet claimen daar de risicoverzekering geacht wordt in die 60 cent te zitten. Dat is risico naar rato: wie veel rijdt loopt meer risico maar ontvangt ook meer verrekende kilometers van 60 cent. De Hoge Raad heeft dit onlangs nogmaals bevestigd: die 60 cent wordt geacht alle kosten te dekken. Ook bij die van een aanrijding! Ook kan men autoschade opgelopen bij een dienstbetrekking niet fiscaal aftrekken als gemaakte onkosten. Een ander punt is dat een werknemer wel een risicovolle rit kan weigeren en dan ook geen 60 cent per kilometer beurt. Er kan dan voor een bedrijfswagen of dienstvoertuig gekozen worden. Staat de werkgever toch op het uitvoeren van deze rit met de eigen auto dan dient dit ook schriftelijk, met vermelding van het door de werknemer aangekaarte (extra) risico, vastgelegd te worden. Ontstaat er schade, niet door opzettelijk toedoen van de werknemer, dan kan de werkgever wel aansprakelijk gesteld worden. Het reiskosten-forfait van woon-werk blijft op 30 cent per km staan. Alleen bij carpooling of meerijders mogen extra bonussen of toch 60 cent per km verstrekt worden. Wie zelf zijn zakelijke kilometers wil aftrekken zal in 2000 boven het arbeidskostenforfait van fl.3.538,- uit moeten komen.
Asielzoekers werven
Onder de asielzoekers in Nederland schuilen nogal wat hoog opgeleiden met heel reële kansen op de arbeidsmarkt. Alleen, zolang er geen sprake was van een verblijfsvergunning kon er ook niet (of heel kort) in loondienst gewerkt worden. Het uitzendbureau Start begint najaar 2000 een experiment met een landelijk banenplan om asielzoekers aan betaald werk te krijgen. Het mes moet bij dit banenplan aan twee kanten snijden: voordelen voor de asielzoeker in de vorm van werkervaring, extra inkomsten en mogelijk ook betere kansen op een definitieve toelating; het opvullen van de grote behoefte aan vakbekwaam personeel op de arbeidsmarkt.
Onderzoek onder 5500 van de 68.000 onder het CAO vallende asielzoekers toonde aan dat 40% van hen beschikt over middelbaar onderwijs, 25% heeft een hogere opleiding genoten. Ervaring in het thuisland werd vooral met techniek, handel en ook wel (para-)medische beroepen opgedaan. Het MKB en de ICT-sector kunnen gaan rekruteren omdat het kabinet nu 39 weken werken voor asielzoekers zonder branchebeperkingen toestaat. Start wil zelf gaan voorzien in aanvullende scholing, een arbeidscontract en begeleiding op de werkplek.
Telewerken effectief
Er zijn weer aanwijzingen dat telewerken effectiever blijkt te zijn dan de hele week op kantoor zitten. In Drente deden een verzekeraar en de Hogeschool samen met de KvK een experiment over de efficiency van telewerken. De medewerkers blijken thuis een stuk geconcentreerder en meer ongestoord te kunnen werken. In het algemeen zijn zowel de telewerkers zelf als hun chefs tevreden. Wel worden er kanttekeningen geplaatst bij het verlies van betrokkenheid met de organisatie en eventuele doorgroeimogelijkheden.
VMBO en MKB
In de kranten is recent veel aandacht besteed aan de onderwijsproblemen op VMBO-scholen (voorbereidend middelbaar beroepsonderwijs, een soort samenvoeging tussen Mavo en het MBO). Nu blijkt dat de minder goede leerlingen van het MBO maar moeilijk in de door hen gekozen beroepen instromen zijn maatregelen nodig om de beroepskansen te verbeteren. Er zitten interessante mogelijkheden bij een nauwere samenwerking tussen het VMBO en het MKB. Kernpunten van deze samenwerking zijn: het verbeteren van de relatie met de bedrijven in de regio (betere stages, adoptie-leerlingen, leerwerkplaatsen etc); het bedrijfsleven komt ook zelf met doceren op school; een betere stroomlijning van de overgang van het VMBO naar het MBO; een betere mix van theorie en praktijk. Er wordt ook gedacht aan het bevorderen van het ICT-onderwijs en het zelfstandig ondernemerschap. Reden om als ICT-bedrijf of dealer eens je licht bij het lokale VMBO op te steken.
U.S.