Het WWWW
Het draadloze Internet, het Wireless Web of WWWW, dient volgens Angelsaksische bronnen om in de huidige malaise bij de e-commerce het tij te doen keren. Er wordt hoog opgegeven van allerlei nieuwe draadloze communicatie-speeltjes die het verzadigde koperspubliek weer in vervoering moeten brengen. Draadloos toegang tot netwerken (wireless LAN, Bluetooth) geeft een impuls en ook in het Wireless Application Protocol zit nog perspectief, en anders komt er wel een beter systeem voor in de plaats, denkt men. Of dat allemaal gaat lukken is echter een tweede. Aantrekkelijk is natuurlijk het idee dat niet overal meer op een modem of telefoonlijn ingeplugd hoeft te worden. Dat is nuttig in een kantooromgeving zonder vaste werkplek, op een outdoor locatie en Internet in auto's, treinen op boten en in vliegtuigen zal op korte termijn een reële optie worden. Toepassingen te over: e-mails, cijfers of plaatjes voor presentaties, videoconferencing, het afwerken van offertes of bestellingen, groepswerk aan een e-project en expertise on the spot. In de auto kan Internet voor actuele verkeersinformatie en een daaraan gekoppelde routewijzing in het auto-navigatiesysteem zorgen. Ook Internet-radio en TV zijn geen gek idee. Hetzelfde geldt voor toeristische informatie op vakantie.
Handheld
In de VS wordt met name gedacht aan een hausse in handheld Internet-gadgets, PDA's, GSM's, maar ook foto- en videocamera's. Als het er maar lekker hightech uitziet. Wordt dat een nieuw hebbedingetje- of zakelijke markt? Een eerste vraag die we dan dienen te stellen is wat voor soort en in welke vorm Internet-info op dergelijke toestelletjes aangeboden gaat worden. Presenteren we bijvoorbeeld de beursuitslagen op het kleine schermpje van een GSM-telefoon, dan gaat de lol van het lezen er snel vanaf. Hetzelfde geldt voor het doorbladeren van grote aantallen informatieve Webpagina's. Voor die kleine schermpjes zijn diverse oplossingen bedacht:
Foto en video
Uit de AV-hoek is belangstelling voor draadloos Internet. Dit vanuit twee totaal verschillende wegen met toch een gemeenschappelijke factor. Centraal staat het versturen van veel informatie verpakt in beeld- en geluidstoepassingen. Een beeld zegt immers meer dan 1.000 woorden en een korte videoclip van 20 seconden wellicht hetzelfde als wel 10.000 woorden. De vakantieganger of reiziger kan net als de schade-expert, met een foto verzonden via een GSM-telefoon over het Internet, laten zien wat er daar ter plekke aan de hand is. Inbouw van een fotocamera in een GSM-telefoon, PDA of minicomputer of koppeling van een digitale fotocamera daaraan kan dus heel zinvol blijken. Uitbreiding met een kort gesproken woord maakt het allemaal nog leuker of informatiever. De videocamera kan zowel als leverancier van clips, als beelden voor videoconferencing gezien worden. Nieuwe compressie-technieken zoals MPEG-4 in combinatie met snellere telefoon- en breedband-verbindingen maken zowel videomail als streaming-toepassingen comfortabel en van goede kwaliteit mogelijk. Een doorbraak in deze vorm van draadloze videocommunicatie over Internet wordt de komende vijf jaar verwacht.
Een ander Internet?
Al enige tijd wordt er achter de schermen geroepen dat het Internet in zijn huidige vorm uit de tijd of achterhaald is. De oude tekstuele informatie-uitwisseling wordt in een ras tempo vervangen door interactieve AV-communicatie zelfs in 3D. Gedoe met het doorploegen van vele (vaak nutteloze) referenties en pagina's, file vorming en op elke computer een eigen applicatie behoren feitelijk tot de vorige eeuw. Maar wat dan? Het huidige Internet bestaat uit een los-vast collectie van computers en servers die via protocollen met elkaar communiceren. Behalve die protocollen is er van eenheid nauwelijks sprake. Iedereen doet maar wat voor zich en liefst op andere hard- en software. In oude science-fiction-verhalen kwam de alles omvattende centrale computer naar voren, waarbij alle aangesloten machines als een eenheid opereerden. Het liep vaak slecht af: Het netwerk sloeg op hol, probeerde de macht over te nemen of werd zo eigenwijs dat er niet mee te werken viel. Een bekende korte SF-story verhaalt over de gebeurtenis dat alle computers uit het heelal op elkaar werden aangesloten. De afgevaardigde hoogwaardigheidsbekleder die al dit fraais in werking moest stellen vroeg deze super computer: `Is er een god?' Het antwoord luidde: `Eerst niet, maar nu wel'. Ook de film De Matrix liet zien wat er allemaal niet kan gebeuren met netwerken.
Uit de wetenschap komt het concept van `Het Raster' of `The Grid' en ook wel `The Matrix.' Overigens niets nieuws onder de zon want het gaat gewoon over het idee van parallelle en gedistribueerde gegevensverwerking in een nieuw wereldwijd-jasje. Centraal staat daarbij het concept dat alle aangesloten computers:
U.S.