Gewoon negeren
De volgende gebeurtenis geeft mijn indruk weer hoe de zaken er nu voor staan. Natuurlijk weten de jongelui bij de ingang van de beurs niet dat ik zelf leverancier ben, maar let op.
Ik loop op een zondag om elf uur naar de ingang, was al blij dat ik van een standhouder twee gratis toegangskaarten had gekregen, en na een half jaar afwezigheid, was ik eraan toe weer eens een bezoekje te wagen aan de beurs. Mijn vriend wilde zelf een nieuwe PC bouwen. Ik presenteer de kassière met trots mijn gratis entree-kaartje, wat natuurlijk laat zien dat ik (ahum) een bevoorrechte positie geniet, maar kreeg snel te horen: `De standhouder staat nu niet op deze beurs, dus kom je er niet in.' Huh? `Nee hoor', zeg ik, `het is een gratis entreekaartje voor de beurs zelf, geen bezoekerskaartje van de standhouder of zoiets. Het staat erop.' Snel kijk ik nog even op het kaartje, je weet uiteindelijk maar nooit. Het kaartje werd u aangeboden door ... en was dus inderdaad geldig voor gratis toegang.
`Ja wij hebben van de baas te horen gekregen dat we het zo moeten doen', kreeg ik op een vreselijke toon te horen, maar daar wil ik verder niet op ingaan. Trek er als baas maar lering uit. Ik ga niet verder kijken wat de eventuele redenen voor dit beleid zouden moeten zijn, maar dit aan het einde van de rit zal echt één van die extraatjes zijn waarvoor de standhouder tóch voor heeft betaald. Maar goed, je weet dat het verder geen nut heeft, en ik wil mijn dagje uit niet verder laten bederven. Mijn vriend betaalt snel en we zijn binnen.
Een lekker knusse kleine beurs, in één keer overzichtelijk, de helft van de hal is maar in gebruik. Er zijn zo schat ik een stuk of dertig standhouders aanwezig. Lekker rustig ook: tijdens de beurs raakte ik mijn metgezel een paar keer kwijt, maar ik zag hem zo weer tussen de circa 150 bezoekers die er rond de middag binnen waren.
Als je naar de standhouders kijkt: gedurende het afgelopen jaar is de helft van hun collega's er al mee gekapt. De harde concurrentie-strijd heeft misschien ook een deel van de beursbezoekers weggejaagd. De `creatieve' beursjongens verkochten alle soorten troep, opgelapte RMA, oude rommel (uitzoeken uit de doos zonder garantie voor vijf gulden) en als het kon even nog van die handel waarvan je weet dat het uit het zwarte circuit afkomstig kan zijn. De beurs heeft zijn glans verloren en er zijn nog maar een paar van de echte die-hards overgebleven. Wat moet je doen? De bezoekers maar een gratis blad van een half jaar geleden geven, een gratis CD laten uitzoeken (gebaseerd op Windows 3.11) of gewoon de promotionele producten van de standhouders in de menigte gooien bij de `fantastische prijsvraag van de dag'.
Mijn indruk is dat er voor een serieuze beurs-organisator met een hart voor zijn standhouders, waarvan hij het uiteindelijk moet hebben, veel uit te halen valt. Dit soort PC-beurzen zijn vandaag de dag uitstekende gelegenheden om de beste koopjes te vinden. Alle producten die in de markt liggen kun je in één oogopslag vrij overzichtelijk vinden en dat tegen een zacht prijsje. Dit lukt je niet in de PC Hoofdstraat en het Internet geeft ook niet alle juiste informatie weer. De organisator dient goede ondersteuning te bieden aan de standhouders om hen zo een goede omzet te laten draaien. Verder kunnen toeleveranciers op dit soort beurzen zien hoe het er in het algemeen met `onze' markt voor staat. Wat kunnen we doen om de klant optimaal voordeel te bieden. Denk daarbij aan overstock-terugname na afloop van de show of het leveren van PR-materialen.
Komt er een betere ondersteuning en een opbloei vanaf de kant van de toeleverancier naar de standhouder toe, dan trekt dit vanzelf de koopjes-bewuste eindgebruikers aan. Des te meer bezoekers, hoe meer kans op verkopen. Dan passen alle stukjes van de puzzel weer goed in elkaar en kun je zeggen `don't worry , be happy'.
Ed Boschenaer