Hard drive recording
De DVD, die nu in diverse vormen (snelle DVD-RAM, DVD-RW dat compatible is met DVD-video, DVD+RW met iets hogere snelheid, eenmalige DVD-R maar nog steeds met meerdere formats zoals VRF) op de markt komt, wordt min of meer gezien als vervanger van VHS, als archiefmedium, maar is eigenlijk een tussenfase naar harddisk of zelfs solid state recording. Dat wil zeggen dat uiteindelijk de vele gigabytes die nodig zijn voor video-optekening, op een schijf dan wel op een chip zullen worden opgeslagen. Dan praten we misschien wel over TeraBytes aan opslag, maar betere compressie en betere opslagtechniek maakt dat over een jaar of vijf zeker mogelijk. In die zin is DVD dan weer een tussenoplossing en dan ook nog een die vergeleken met de aloude tape (DV is erg efficiënt, maar ook digital op VHS en Hi-8 doet mee) tamelijk duur is. De eerste Philips DVD-recorder, de DVDR1000, heeft overigens alleen een FireWire-ingang, geen uitgang.
Wel kunnen de grote players, met name Sony dat de markt voor DV (Digital Video) beheerst, hier aardig sturen en hun roll-out van DVD (Sony heeft een format dat lijkt op dat van Philips maar naast DVD+RW ook DVD-RW schrijft) coördineren met prijzen en beschikbaarheid van DV-units. Maar een goedkope DV-player-recorder in mini-formaat kan qua beeldkwaliteit, handelbaarheid van de kleine mini-DV's, prijs van die tapes en compatibiliteit met oude VHS, SVHS en FireWire ook heel goed scoren. DVD lijkt dus een iets te fors aangezette hype, er zijn concurrenten, er zijn te veel formats en de uiteindelijke kwaliteit is niet optimaal voor de verwende kijker.
De vraag is of de TiVO achtige harddrive recorders het zullen halen, dat is dus minder een marktvraag dan een marktmanipulatievraag. Het concept past erg goed bij wat de settops moeten gaan worden, en ook de X-box met harde schijf is al bijna een VCR-achtig apparaat, maar de grote merken hebben er (nog) geen belang bij dat concurrentie voor de DVD hun mooie marketingplannen door de war gooit. In dat geval is het echter altijd mogelijk dat een outsider (zoals TiVO eigenlijk was) via de achterdeur toch doorbreekt.
De grote hoop blijft steeds de convergentie van TV en PC, de elektronische haard die informatie en recreatie bij elkaar brengt. Volgens sommigen zijn dat twee incompatibele toepassingen, de een meer sociaal en op bank-afstand, de ander direct voor de buis. Er was even de hoop dat Internet hier de verbindende schakel zou vormen, maar met de teloorgang van Web-TV, het verschrompelen van bedrijven als Excite@home en het uitblijven van de decoder/settops voor de kabel is dat min of meer in hype-rook opgegaan. Het is wel grappig, dat Microsoft dat Web-TV toch min of meer gekocht had om greep te houden op de convergentie-markt het concept liet doodbloeden, maar nu toch weer via de ontwikkeling van settop decoders dezelfde markt op wil gaan.
Microsoft loopt vast met haar Internet-strategie
Toen Bill Gates zo'n vijf jaar geleden z'n hele toko omgooide en plotseling Internet-gelovige werd, was dat toch niet helemaal van harte. Het was een soort gedwongen bocht, haaks op wat tot dan toe de strategie was en ik heb nog steeds het gevoel, dat Bill zelf wel voelde dat het niet helemaal klopte. Contre-coeur, want er waren ook in 1995-96 wel geluiden, dat de basis van Internet niet klopte. Men sprak in die jaren over de informatie-snelweg, maar in bepaalde nieuwsbrieven (zoals de WALS die ook Gates bereikte) werd al gewezen op het gevaar van data-overload, het echte nut van miljoenen pagina's HTML-code werd ook toen al betwijfeld. En Gates, die wel rondbazuinde dat alles bij Microsoft elektronisch ging, maar in rechtszaken grommend moest toegeven dat e-mails niet het belangrijkste communicatiemedium waren (en zoek raakten) en dat de boekhouding nog wel op papier stond, moet gevoeld hebben dat het beheersprobleem van z'n eigen organisatie wel aangaf dat meer data niet meer informatie betekende. De indruk bestaat dat Microsoft en andere software-ontwikkelaars echt naar de markt kijken en de echte behoeftes van bedrijven etc. onderkennen, maar in de praktijk is software-ontwikkeling heel vaak gebaseerd op de behoeftes in de eigen organisatie. Dat zie je bij b.v. Oracle en Sun, die hun eigen besparingen als yardstick gebruiken voor het nut van hun software. Men kijkt naar wat de eigen mensen gebruiken, niet gebruiken en zouden willen en ontwikkelt in die richting. Dat leidt tot mooie concepten en verregaande integratie, maar wel gericht op "knowledge workers" en staf, die al zeer computer-literate is en eigenlijk tien jaar voorloopt op de gewone werknemers. Men loopt dus qua software te ver voor de echte markt uit. De echte markt voor computers en automatisering, dat zijn nu de wat simpeler werknemers, de people-workers bij b.v. de Sociale Dienst die dan te maken krijgen met een niveau software dat veel te geavanceerd is.
De X-box: de PC in een doosje
De spelletjesmarkt heeft een paar magere jaren achter de rug, zeker Sony kan niet echt tevreden zijn met de Playstation2. Er zijn er genoeg van verkocht om concurrent Microsoft op achterstand te zetten, er staan meer dan 10 miljoen PS2's in de markt als Microsoft haar spelmachine in de winkels zet en dan toch niet kan rekenen op meer dan een paar miljoen units in het eerste jaar. Voor de software-boys dus geen grote uitdaging, bovendien blijkt dat afgezien van de graphics chip de X-box toch eigenlijk niet meer is dan een (Pentium) PC in een doosje. Dat zou software-ontwikkeling makkelijk moeten maken en integratie met randapparatuur, Internet etc. is dan ook geen probleem, maar de vraag blijft of de echte spelfanaat tevreden is met een tamelijk langzame PC en een qua specs vastgezette graphics chip.
L.S.