De spiegelreflexcamera is traditioneel het instrument van de fotovakman en amateur. Dit type camera beschikt over een reflexzoeker (laat zien wat het objectief echt opneemt) verwisselbare lenzen, flitsers en andere belangrijke foto-accessoires. Qua constructie niet goedkoop, maar heeft de fotograaf eenmaal een body/basis dan kan hij daar alle kanten mee uit. De spiegelreflexcamera deed geruime tijd niet echt mee aan de digitale fotocamera-hausse. Dat kwam om de volgende redenen:
Wapenfeiten
Waarop wordt een digitale spiegelreflex eigenlijk geselecteerd? De beeldkwaliteit staat uiteraard bovenaan. Deze hangt af van het aantal pixels, de gebruikte fotobewerking binnen de camera, de optische kwaliteit en de beschikbare correctiemogelijkheden. Het aantal pixels is niet zaligmakend. Voor het doorsnee opnamewerk is 4 tot 5 Megapixels genoeg. Degenen die roepen dat een standaard negatief- of diafilm veel meer pixels in huis heeft, hebben gelijk maar vergeten wel even dat het gros van deze films door de centrale weer digitaal wordt ingelezen. Alleen bij vakprints op een eigen vergroter kan men uit de chemische film halen wat er in zit.
De grootte van de lichtgevoelige CCD-sensor is een andere factor. De meeste digitale camera's gebruiken een CCD die kleiner is dan het standaard 24 x 36 mm kleinbeeld filmpje. En dat maakt de standaard objectieven tot telelenzen. De sterkste troef van de spiegelreflexcamera zijn de verwisselbare objectieven. Alleen gebruiken de fabrikanten vaak de objectieven die al voor de traditionele chemische kleinbeeldcamera in het assortiment zaten. Het brandpunt en de interne correctie kunnen wel eens niet geheel overeen komen met de toegepaste CCD-stroken. Een ander twistpunt is verwisselen van objectieven en stof op de CCD. De een beweert dat dat niet kan of niet erg is, de ander zegt dat je kans loopt op complete fotosessies met zwarte puntjes op de beelden. Olympus zweert bijvoorbeeld op vaste optiek en converters. Anderen bouwen zoom-optieken in die een groot gebied (van 28mm tot 200-300 mm kleinbeeld) bestrijken. Om het beeld zonder parallax te kunnen bekijken is een reflexzoeker nodig. Deze zijn er in de optische en videovorm. De optische reflexzoeker is de favoriet van de professional. Een LCD-schermpje mag er bij maar het reflexprincipe (kwaliteit) dient gehandhaafd te blijven.
Tot slot de aanwezige automatische instel- en correctiemogelijkheden. De fotograaf moet kunnen kiezen uit volledige handbediening, sluitertijd-voorkeuze, diafragmavoorkeuze en vol-automatisch. Ook de witbalans behoort zowel automatisch als met de hand ingesteld te kunnen worden. Net als bij professionele videocamera's is voorgeprogrammeerd instellen van scherpte, kleurweergave en contrast gangbaar geworden.
Spanning
De spanning in de strijd richt zich het komende halfjaar op de prijs, kwaliteit en mogelijkheden. Olympus en Fuji zitten vast in het zadel in het middensegment met reflexcamera's die kwalitatief niet onder doen voor de ruim tweemaal zo dure Nikon-concurrentie. Minolta knabbelt aan deze markt door de prosumer meer camera (vooral een uitgebreider zoomobjectief) te geven voor een lagere prijs met net iets minder professionaliteit. Canon zit met de D30 en CMOS-chip in zijn maag die door de concurrentie overvleugeld dreigt te worden en zal daarom binnenkort een nieuwe knaller presenteren. Panasonic kijkt naar Leica en Pentax worstelt zich naar boven. Sony blijft meer zien in familie- en prosumer modellen voor de consument en is daar heel succesvol mee. Dit alles zal leiden tot een digitale reflex voor tussen de fl.2.500,- en fl.3.500,- waardoor het bestaansrecht van de chemische fotografie nog verder zal worden aangetast.
U.S.