Borrelpraat

Wie had dat nou durven voorspellen, toch nog de zaak in een paar weken voor elkaar. En mooi de zaak in puin, daar valt weer heel wat aan op te bouwen en dat kan wel op krediet, de olie als onderpand doet wonderen. De oorlog in Irak is voorbij, wie zou daar de PC-markt grijpen of is dat al even geregeld en valt die eer toe aan wie het meeste bijdroeg aan Bush z'n verkiezingsfonds? Of gaan we dat even netjes etnisch en religio-cultureel correct verdelen. Die Koerden kunnen wel met Linux aan de slag, de toch wat ingehoudener Soenni's zijn wel iets voor Windows en de Shia dan maar aan de Mac. Shi'ieten zijn wat emotioneler, wat expressiever, ideaal toch voor die computer 'for the rest of us'. Of dacht u dat Tulip nog een kansje maakte of dat Vobis er nog wat franchise-nemers kan vinden?
Apple heeft het licht gezien. Ze willen 5 of 6 miljard betalen voor Vivendi's muziektak Universal Music en groot de online-muziekbusiness ingaan. Met de iPOD heeft men geroken aan de mp3-markt en gezien hoe kwetsbaar eigenlijk de traditionele muziekhandel via CD's is. Via Internet en de steeds mobielere toegang daartoe ontwikkelt zich een eigen muziekmarkt, waar andere regels gelden, maar uiteindelijk nog steeds de rechtenkwestie speelt. Even leek het erop, dat de vrije jongens ook vrij spel kregen, maar dat is toch niet doorgegaan. Daarmee is het belang van muziekuitgeverijen en rechthebbenden weer wat steviger geworden en dat betekent dik geld. Nu heeft Apple, net als Microsoft, altijd goed gespaard en heel veel liquiditeit aangehouden, dus ze kunnen wel een stevige overname aan.
Maar als dit een goede deal blijkt, waarom moest Philips dan zo nodig Polygram kwijt?
Voorkennis gebruiken mag niet meer, en daarmee is natuurlijk de halve grap van de beurs weg. Want dat was nou juist zo leuk, niet speculeren maar profiteren en laten we eerlijk zijn, daarmee zijn forse kapitalen vergaard. Honderden jaren lang was voorkennis de olie van het beursgebeuren, en het waren echt niet alleen de directeuren-kapitalisten die hun zakken vulden, banken en handelshuizen moesten het ook hebben van hun inside-information. Dat die praktijk moeilijk is uit te roeien, bleek wel bij de rechtszaak tegen Boonstra, het personeel van z'n Belgische bank ging ook leuk mee met de Telefonica-Endemol tip. Dat mag dus niet meer, behalve op de redactie van Quote dus. In een radio-programma vertelde hoofdredacteur Jort Kelder doodleuk dat ook hij lucht had gekregen van diezelfde Endemol deal en dat een paar van z'n medewerkers daar leuk aan verdiend hadden. Maar, zei Jort Kelder, ik ben niet zo van de regeltjes.... Het is bijna ongelooflijk dat een journalist met zo'n grote verantwoordelijkheid zo weinig gevoel heeft voor ethiek en vak-eer. Nu heb ik al eens eerder gemerkt, dat Kelder wel een erg grote mond heeft, maar van economie en bedrijfsvoering weinig sjoege heeft, hij leutert maar; ik merkte in een gesprek met hem dat 'ie in ieder geval van de waarderingsgrondslag van een 'echt' bedrijf niet veel begrijpt. Maar en public toegeven dat je staf ten eigen gewin op de loop gaat met informatie die ze beroepshalve horen, geeft wel aan dat hij van journalistiek en moraal helemaal niets begrepen heeft. Wie ooit bedreigd werd door een plaatsje op de Quote500 lijst weet daar van mee te praten, dat kan een levensbedreigende inbreuk op je privacy inhouden, terwijl heel vaak de onderliggende feiten helemaal niet klopten.
We worden als winkeliers steeds meer en vaker aansprakelijk, want Europa heeft nu eenmaal geregeld dat de consument beschermd moet worden en recht heeft op producten, die gedurende de hele verwachtte levensduur naar behoren functioneren. Zelfs als je spullen levert, waarvan de garantie helemaal is overgenomen door de fabrikant, die daarvoor ook een third party heeft ingehuurd en alles on-site bij de klant afhandelt, dan ben je nog aansprakelijk, omdat je de spullen nu eenmaal via je winkel (of website) geleverd hebt. Je kunt er op worden aangesproken en lastige kwesties als de vervoerskosten kan men op je verhalen. Wanneer je aan bedrijven levert is het iets makkelijker, dan kun je via de leveringsvoorwaarden de risico's beperken, maar hoe zit het als je bijvoorbeeld via een grote organisatie als een universiteit aan studenten levert, welke regels zijn dan van toepassing. In Eindhoven zit Toshiba met dat probleem, ze leverden 1589 notebooks aan de TUE voor eerstejaarsstudenten. Die partij was niet helemaal lekker, er zat te veel uitval tussen, de eerste maanden (volgens de Volkskrant) kwamen er 246 kapot terug. Nu is er dus ruzie over de schadepost, moet Toshiba de hele partij vervangen of repareren.

L.S.