WCIT 2010; Modieuze nikspraat in Verklaring van AmsterdamDe deelnemers aan het World Congress on Information Technology (WCIT) eind mei in Amsterdam hebben het congres afgesloten met een (vooraf al opgestelde) gezamenlijke verklaring over de toekomst van ict met vier hoofddoelen. Daarmee zegt de organisatie te hopen dat aan de hand van informatietechnologie een duurzame toekomst met toegang tot informatie voor iedereen kan worden bereikt. Of die verklaring daar in rol speelt is maar de vraag, ze zijn ambitieus, maar afgezien van wat topmensen met een standaard praatje zoals Otellini van HP en Neelie Kroes was het geen bijeenkomst van echte ICT-beleidsmakers of beslissers. Het was eerder een Amsterdam-promotie event met veel overheidsgeld en dikke sponsors, een elite-onderonsje van een paar duizend mensen. Ook stond het geheel te veel in het teken van de crisis, men ziet ICT als een soort wonderolie, een oplossing voor problemen die veel meer met vertrouwen, angstdenken en ongecontroleerde hebzucht van doen hebben. Het eerste doel is het met ict stimuleren van duurzame economische ontwikkeling. Daarmee wil men bijvoorbeeld de groeiende werkloosheid en de toenemende overheidstekorten worden aangepakt. Dat klinkt leuk, en ICT is zeker een belangrijke economische motor en een middel om logistieke, administratieve en beheersprocessen te verbeteren, maar de impliciete belofte van grote besparingen is wel achterhaald en ICT is in het verleden vaak de oorzaak geweest van werkloosheid, automatisering als werkgelegenheids-motor is een naïeve aanname. Het tweede punt van de verklaring is ook al zo vaag, want het gaat over de duurzaamheid van de economie en de vermindering van de energiebehoefte en kooldioxide-emissie. Natuurlijk, meer communicatie zou kunnen leiden tot minder reizen en dus minder vervuiling en energiegebruik, maar dat klinkt als de mooie dromen over het paperless office. Verder zijn niet alleen computers ook energievreters, maar bespaart al die communicatie misschien helemaal niet zoveel, want hoeveel tijd besteden we tegenwoordig aan e-mailen en surfen, is dat echt effectiever dan de beperkte papier-communicatie en telefoon van vroeger? Stellingen als dat overheden hun energieverbruik met tenminste 30 procent moeten verminderen zijn idealistisch, maar onrealistisch, iets als dat er minder ambtenaren zouden komen. Juist de door de overheid aangezwengelde quasi-wars, zoals War on Drugs, War on Terror en nu de War on Crisis zijn hele dure operaties met wel veel ICT-behoefte, maar ecologisch bepaald geen zuinige maatregelen. En juist nu in de discussie over climate change enige twijfel over de rol van de mens en CO2 serieus een rol gaat spelen, is deze tweede speerpunt van de Verklaring van Amsterdam niet op z’n plaats en te modieus. Het derde punt gaat over de kwaliteit van het leven, en dan wordt ICT-toegang, internet en communicatie zo ongeveer gelijk gesteld aan geluk. Het klinkt aardig, achtergestelde bevolkingsgroepen en landen moeten toegang krijgen tot ict-diensten, zoals toepassingen voor gezondheidszorg op afstand. Dat de armoede en de onrechtvaardigheid daarmee niet worden opgelost, ach het klinkt toch aardig, en op die manier kun je ontwikkelingsgeld leuk besteden aan leveranties van de eigen industrie en leuk breedband, LTE en zo gaan installeren in gebieden, waar ze nog sterven van de honger. Wat meer terzake is de privacy kwestie, overheden moeten de rechten van consumenten in de digitale wereld voor 2012 vastleggen. Bescherming van privégegevens moeten worden gewaarborgd, maar op dit moment lijkt dat eerder een opdracht aan de Google’s van deze wereld dan de overheid die maar beprkte zeggenschap hebben. Als laatste speerpunt roepen de deelnemers aan dit WCIT congres 2010 op tot verdere globalisatie, want dat is toch de kern van het idee, dat men met ict de voordelen van de wereldeconomie beter kan benutten. En dna komt het eigen belang van de deelnemers en lobbyisten die daar duidelijk zaken deden om de hoek, want dat kan door te investeren in snelle ict-infrastructuur en het met automatisering helpen van mensen in ontwikkelingslanden. Kassa! Alles bij elkaar maakt de verklaring en het hele congres de indruk van een stel paternalistische bobo’s en would-be bobo’s, die zonder veel echte kennis of inzicht wat modieuze kreten bij elkaar hebben (laten) gebracht, een stevige borrel en goed hap hebben genoten, leuk hebben genetwerkt, maar van de wezenlijk potentie van ICT en de problemen weinig kaas hebben gegeten. Echte pijnpunten zoals auteursrecht, wereldwijde cybercrime, straling, monopolistische tendenzen in de ICT-industrie bleven in de schaduw. WCIT; opgeblazen ICT-heldhaftigheid Het zogenaamd wereldwijd grootste congres over ICT in Amsterdam was vooral een prestigeproject van Amsterdam zelf, Cohen c.s. gebruik(t)en allerlei ICT-projecten wel vaker om zichzelf en Amsterdam te profileren. De vraag is of een kleine 3000 bezoekers, meest ICT-ondeskundigen, zinvolle ICT inzichten meenemen van zo’n congres en of de Verklaring van Amsterdam iets zal losmaken. Ik twijfel daaraan, de bezoekers komen er via sponsors en op uitnodiging, betalen er dus waarschijnlijk niet zelf voor, maar komen vanuit functie of om te netwerken. Het lijkt op een soort brug tussen ICT, bedrijfsleven, overheid en politiek, maar met een zo volgeladen en vaag programma komt het er eerder op neer, dat zoveel mogelijk mensen een verhaaltje (mogen) houden en dan zoals Willem Alexander, maar hun eigen hobby-horse (water) proberen te koppelen aan ICT, maar dan leidt dan vooral tot open deuren en algemeenheden. Demissionair minister van Economische Zaken Maria van der Hoeven, kwam met de slotverklaring, die bevat zogenaamd oplossingen voor een viertal mondiale opgaven: de terugkeer van een duurzame economische groei en ontwikkeling, het energievraagstuk, verbetering van de kwaliteit van leven en het omgaan met globalisatie, en ICT is dan de wonderolie. ICT als de redding uit de mondiale crisis, zou men werkelijk geloven dat nog sneller en meer ICT de vertrouwenscrisis en het angstsyndroom gaat oplossen. Het zijn allemaal mooie suggesties en laten we hopen dat het geheel als netwerk-platform effectief is, als ICT-event lijkt het me weinig zinvol. Belastinggeld weggooien, ego’s oppoetsen, en als ik dan ga speuren op inhoudelijke rapportages WCIT dan is het allemaal nietszeggende leuterpraat en is er in de pers zelfs nauwelijks kritiek. Dat 82 procent van de bezoekers van Computerworld.nl, en dat zijn toch de ICT deskundigen in ons land nog nooit van WCIT gehoord is wel een veeg teken. En met open deuren als dat “Om uit de financiële crisis te komen moet het potentieel van ICT volledig worden benut” zoals dat staat in de Verklaring van Amsterdam, het van te voren opgestelde quasi sluitstuk en resultaat van de WCIT, komen we niet echt verder. Leuke kretologie en technology push (ten bate van sponsors en ICT-industrie) zoals streven naar een digitaal onderlegde populatie in het jaar 2020, iedereen internet-toegang en de aansporing aan overheden om fors te investeren in breedband infrastructuur. Allemaal mooie gemeenplaatsen, maar geen politieke macht of geld om dat waar te maken. Maar dit congres was dan ook een PR-staaltje met een hele klap overheidsgeld, meer niet. Ik zou de begroting wel eens willen zien, wat de sponsors bijdroegen en wat Amsterdam? |
|
