De cyberrevolutie: materialisme in digitaal masker

Na de Arabische lente, en de Lybische onzinoorlog is het nu de hete herfst van de Occupy-beweging, die de cultural creatives motiveert tot actievoeren, op straat in Wall Street en in vele steden in de wereld, maar vooral in cyberspace.

De mainstream media negeren het of brengen het als vrij onbelangrijk nieuws, en doen het af als onbezonnen activisme en ontevredenheid over de banken en het systeem, maar op de blogs, in tweets en op youtube bezingt men het als de grote cyberrevolutie. De occupy beweging trekt wel de aandacht van de alternativo’s, de quasi-verlichtten zoals Deepak Chopra, Paul Krugman, Slavoj Zizek, Lawrence Lessig, Naomi Klein en andere nieuwlichters vertonen zich, opzichtig, bij de bezetters, chanten wat en gaan mee in het koor der beschuldigers. Het kapitaal, de rijken, de 1%, de zakkenvullers, de profiteurs, de rij der victims zingt vooral het lied der projectie. Geef een ander de schuld, dan hoef je zelf niet echt wat te doen, maar kun je lekker samen wijzen naar de ander. Dat banken, grootkapitaal, politiek, woekerpolissen, niet de oorzaak, maar een symptoom zijn, het resultaat zijn van ons collectief materialisme en bezitsdrang, en die weer voortkomt uit angst ontgaat onze brave occupyers. Wij zelf, allen en iedereen, zijn de oorzaak, wij hebben ons bang laten maken, zijn gaan zoeken naar materiële zekerheid, veiligheid en hebben de vrijheid daartoe geofferd. De schuld bij een ander leggen is escapisme, een vlucht voor de harde werkelijkheid, dat wij tenminste medeschuldig zijn. Het klinkt zo mooi, we zijn gevallen voor de verleidingen, het slachtoffer van de slechte bedoelingen van verzekeraars, kredietinstellingen, banken, politici; aan het kruis ermee.

De filosofen gaan er graag in mee, het neoliberalisme, ooit gezien als het eindspel van de beschaving, kan zo mooi worden bijgezet, maar wat is het alternatief? Terug naar een mooi en idealistisch socialisme, de rijken pakken en als Robin Hood de armen helpen, marxisme in de nieuw jasje, vechten tegen das Kapital? Dat model ging in de 20-e eeuw ook onderuit, maar brengt het kapitalisme in een schijn-democratisch jasje wel meer geluk, meer gelijkheid, vrijheid en broederschap?

Dit soort vragen kan alleen beantwoord worden als we de grote trends van de laatste paar honderd jaar duidelijk krijgen. Dat zijn een toenemende virtualisatie, een afnemende verbinding met het andere en de ander (individuatie) en een overgang van product naar proces met als kenmerk steeds kortere terugkoppeling en meer opslingering, met als gevolg meer angst, meer kwaadheid en meer projectie, de ander heeft het gedaan. Het gaat dus eigenlijk om psychologische of sociaal-psychologische ontwikkelingen, die de individuele mens en de samenleving steeds verder tegen elkaar opzetten. We weten steeds meer, maar begrijpen steeds minder, wijsheid ingeruild tegen materialisme, egocentrisme en wetenschap. De oeroude wijsheid dat wij zelf onze wereld scheppen, dat Thou art That (Tat Svam Asi), dat het leven een les is om liefde en waarheid met elkaar te verbinden; we offeren dat op aan de zelfbestemming en ambitie van Facebook, onze iPhone, creditcard en wereldreizen. Het magische en miraculeuze gereduceerd tot een wilsuiting, toveren een trucje uit The Secret, ervaren een voorgeleefde werkelijkheid van film, game of winkelen.

Ons zijn, ons hart en ons geheugen is gevirtualiseerd, ontdaan van het leven en weggegeven aan de cloud, waar onze identiteit nu resideert , want wat zijn we zonder onze website, flickr of facebook avatar. De individuatie, een mooi ideaal van de vroege psychologen, is verworden tot een digitaal masker, je bent wat je op internet voorstelt, je digitale cv is bepalend. De externalisatie en daarmee maskering van onze echte binnenwereld, die begon met rotstekeningen en verhalen is nu zover, dat we allemaal geloven ons ego te zijn, maar feitelijk zijn we goeddeels gevangen in de energie en ankering van ons masker in opgedrongen beelden en hypnotische suggesties, met meestal de schuldige voor wat we beleven buiten ons. Kerk, geloof, verbinding met het andere, liefde, bewustzijn, allemaal gereduceerd tot niet bewijsbare illusies, wetenschappelijk gezien onzin; geluk gereduceerd tot vragenformulier of het aantal Facebook-vrienden of dates.

Een levensdoel, voorbij de materiële optelsom en fysiek overleven, is een anachronisme geworden, iets voor simpletons die niet begrijpen dat alles proces is, alles flow, alles ervaren, dat waarden maar afspraken en contractitems zijn, en geluk de optelsom van wat je hebt. Bewustzijn in de zin van zelfkennis, ach dat is toch voor de stakkers die het leven niet aankunnen, uit de race willen stappen, antidepressiva moeten slikken. Dat het ontbreken van een doel, het niet aanvaarden van een richting in deze schepping tot grote leegte leidt, angst en kwaadheid brengt en isoleert, dat inzicht laten we maar bij de primitieven, de spirituele zonderlingen en de gelovigen, die we toch niet serieus kunnen nemen. Dat verder alleen leven in en voor het proces steeds sneller gaat, steeds minder rust en demping in de steeds digitalere terugkoppellus toelaat en we daardoor instabieler worden, merken we niet eens, zwelgend in onze welvaart hebben we toch ook niet gevoeld dat onze wereld, onze aarde overvraagd begint te raken. Voorwaartskoppeling, waarbij een doel of waarde in de toekomst ons helpt en leidt, past niet in de enge causaliteit van oorzaak en gevolg, van meten is weten. Dat we de toekomst op enig niveau kunnen kennen, dat er een causale/gedetermineerde tijdsdimensie is maar ook een vrije wil en magische tijddimensie, dat tijd en ruimte maakbare illusies zijn, dat natuurwetten veranderlijk en veranderbaar, daar denken we hoogstens even over na als iemand aantoont dat de lichtsnelheid misschien niet constant is.

Het is tijd voor een nieuwe filosofie, een nieuw besef van de verbinding van alles en overal en altijd, een nieuw inzicht in de relatie tussen de mens en z’n omgeving, waarbij echte informatie, de bewustzijnsdimensie waar de wetenschap nu toch echt aan moet, centraal moet komen te staan. Vragen over veiligheid en vrijheid, de twee paarden van Plato’s Phaedrus die onze geest moet mennen, zijn alleen op te lossen als we weer uitgaan van een zinvol doel. Het uit haat en tekort aanvallen en afbreken van de structuren die niets anders zijn dan cumulatieve projecties van onze eigen angst en kwaadheid lost niets op, in die zin is de hele Occupy golf niets anders dan een stuiptrekking van het materialisme, dat we allemaal omarmd hebben. LS oct 2011

 

Home

Dieptedossiers

Dealer Info TV

Dealer Info

Agenda

ICT webnieuws

Partnerdagen

Luc Sala's columns

Contact

Bedrijvengids

Archief

 

Vacatures

 
website development: GF&FA
Dealer Info • home
Vakblad voor ICT & CE retailers

Luc Sala's Blog
Shuttle Computers Handels GmbH
Wave Computers Nederland
ScanSource
G DATA Software AG
Dealer Info
Asus
Primacom