Notice: Undefined offset: 1 in /home/users/d/e/dealeb/www/phtdocs/columns.php on line 29
Luc Sala's columns • Dealer Info

Teleurstelling, blind vooruit is niet de juiste richting

Begrijpen de productontwikkelaars en marketing mensen wel echt waar ze mee bezig zijn, of volgt men blind het spoor van de technology push. Wat kan, moet ook, wat je kunt maken moet je maar proberen te verkopen, ook als er geen werkelijke behoefte aan is. Op de IBC zag ik weer een paar voorbeelden van zogenaamde vernieuwing, die echter voorbijgaat aan wat er echt nodig is. Prachtig gebracht, indrukwekkend gepresenteerd, maar misschien toch naast het doel?
Nu ben ik afgezien van mijn vak als computer-journalist ook televisiemaker geweest, maakte meer dan 3000 uur TV (Kleurnet) en heb enige ervaring met budget-TV, digitale techniek en gewoon dag-in dag-uit TV-werk doen. Dus loop ik op zo'n beurs als IBC kritisch rond en ben ik niet gauw onder de indruk van grote stands en vlotte praatjes. Te veel prachtige systemen zag ik komen en gaan, omdat men toch ergens mistastte en geen voeling had met wat in de praktijk zou werken. Niet alleen van kleine prutsers, ook grote clubs als Sony, Philips en Microsoft maakten megamissers, zoals Web-TV een paar jaar geleden.
Een van mijn stokpaardjes is altijd geweest, dat zogenaamde off-line en non-linear editing op een computer of computerachtig edit-systeem minder effectief was dan men voorgeeft en in veel gevallen minder dan het werken met 'ouderwetse' reel-to-reel (linear) editing. Juist de moderne digitale edit-recorders hebben namelijk zoveel mogelijkheden en flexibiliteit, dat ik daar in de praktijk veel sneller mee werkte dan wat collega's toen prezen als het ultieme editten met eerst Avid, toen Final Cut Pro, Media 100 en Adobe Premiere. Natuurlijk heb ik ook zulke systemen staan, maar iedere keer als ik het weer eens probeer viel me op, dat het te langzaam ging. Eerst inladen van je basismateriaal in real-time, dan het op zich wel handige editten en schuiven met beeld en geluid, het tijdrovende renderen (maar dat kun je met speciale hardware bekorten) en als laatste stap het weer naar tape wegschrijven, dat kostte in real-time gewoon te veel tijd, voor een uur programma was je zo een dag kwijt.
Bovendien werd je door de zogenaamde edit-vrijheid van dergelijke systemen verleid tot rommelig filmen; dit en dat snijden we er wel uit, nog even een extra b-roll shotje daar, dit doen we over. Je kwam met uren materiaal thuis, waarvan het grootste deel niet bruikbaar bleek, maar wel ingeladen of geselecteerd moest worden. Stuur een aap op pad met een camera en laat maar draaien, non-linear kun je er altijd nog wat leuks van snijden, was het idee. Dat rammelt, heb ik altijd gedacht, is niet effectief en de kosten van content-beheer en archivering rezen de pan uit.
Maar de commerciële wals van de computer-editing viel niet tegen te houden, de opleidingsinstellingen geloofden ook heilig in non-linear en dus schafte iedereen een Mac met Final Cut aan of ging werken met Premiere. Ik werd een soort achterblijver, een soort Wordstar anachronisme, kijk die Sala nog eens ouderwets aanprutsen. Nu moet ik toegeven dat voor bepaalde projecten, zoals documentaires met heel veel divers materiaal, voor langlopende projecten en voor heel snel gesneden muziekvideo's met veel overgangen computer-editing natuurlijk grote voordelen heeft. En dat op termijn met sneller in- en uitlezen via solid-state opslag er tijd gewonnen kan worden. Met de modernste technieken en disc of memory-opslag in plaats van tape valt dus een van de nadelen van non-linear geleidelijk weg.
Maar wat in de huidige situatie overeind blijft is dat veel van het dagelijkse TV-werk nieuws is, waar altijd grote tijdsdruk op staat. Of het gaat om vrij statische interviews met twee of drie camera's of rechtlijnige reportages, waarbij de opname-volgorde overeenkomt met de uitzendvolgorde. Die leuke series en snelle films, die koopt men toch wel in en worden in heel andere omgevingen geproduceerd. Lokale en nationale producties zijn ofwel live, en dan heb je hoogstens wat leaders en tussenshots nodig, ofwel heel simpel in elkaar gezet. Dus wie zit te wachten op al dat fancy footwork, die interessante transities en flitsende trucjes? Natuurlijk, allerlei lullige rockbandjes en behoeftige trouwpartijtjes kun je blij maken met dat spul, maar dat is geen omroep. Ik denk dus nog steeds, dat non-linear een leuk grapje is, op de markt gebracht en gehouden door lieden en bedrijven, die er niet echt iets van begrijpen.
Nu is dat een hele harde uitspraak en bijna niemand gelooft me nog. Dat is geen nieuws, toen ik in 1994 op basis van harde ervaringen met Internet, 'n Internet-café en enig begrip van de 'Ik weet, dus ik ben' basis van Internet tot de conclusie kwam dat Internet geen informatie-medium was, bleef ik tot ongeveer 2001 een roepende in de woestijn. De wereld werd gek van de dot-com hype, maar miste het besef, dat data geen informatie is en dat het world wide web niets meer was dan een hele grote bibliotheek die geleidelijk steeds ontoegankelijker en kwetsbaarder zou worden. Men had niet in de gaten, dat meer data niet meer nut betekende, dat de opbrengst per click op den duur asymptotisch tot nul zou naderen.
Op de afgelopen IBC beleefde ik echter een soort deja-vue. Ik ben namelijk de non-linear bedrijven afgegaan met een simpele vraag, een vraag uit de praktijk van het televisie maken. Hoe kan ik met een non-linear systeem multi-camera synchronisatie snel uitvoeren zonder de tijdlijn van de onderliggende avi's te hoeven onderbreken.
Dat klinkt ingewikkeld, maar gaat om het snel kunnen werken met digitale files van twee of meer camera's die hetzelfde tafereel opnemen, maar vanuit verschillende hoeken. Dat is namelijk de standaard situatie bij opnames voor talkshows, interviews, nieuwslezers, kortom bij het 'normale' televisiewerk. Daarbij worden normaal gesproken de verschillende signalen naar een menger geleid, er wordt een beeldkeuze gemaakt door de regisseur en het gekozen signaal achter elkaar weggeschreven op een edit-band, dan wel live uitgezonden. Niks bijzonders, doet iedereen elke dag. Maar het gaat wel eens een beetje fout, even te snel geschakeld, iemand zat in z'n neus te peuteren en dan repareer je dat achteraf met de camerabanden of bewaarde tracks, eventueel meng je de zaak nog een keer uit.
Dat zou je dus ook graag non-linear willen kunnen doen en ik heb altijd aangenomen dat het zonder problemen kon. Het lukte mij nooit met een Adobe Premiere of Final Cut Pro systeem, maar misschien miste ik wat trucjes of de juiste instellingen. Het leek zo makkelijk, gewoon de twee of drie tracks inladen en snel wat sprongetjes (transities) maken tussen de tracks, zonder die verder in te korten of te versnijden. Even de tijdcodes synchroniseren en dan je non-linear gebruiken als een soort snelle menger, laten renderen en klaar is kees. Als dat eenvoudig zou kunnen was ik bereid om eens echt te overwegen ook maar non-linear te gaan.
En wat bleek, bij een rondgang over de IBC, dat kan dus niet. Niet bij Matrox, niet bij Premiere, niet bij Final Cut, niet bij Media 100. De gemiddelde medewerker op 'n stand zei eerst dat zoiets natuurlijk wel kon, hij moest even vragen hoe, maar na een korte tocht door de echelons van deskundigen moest men beschaamd toegeven, dat multi-camera synchronisatie helaas niet kon. Nog niet kon, zei men, maar als je nu al aan de tiende Adobe versie bezig bent dan is het toch wel triest als je de meest gebruikte edit-methodiek nog niet hebt. Ja, er waren wel wat speciale programma's voor, maar die waren erg duur, maar je kon het toch zo gemakkelijk doen door even de tracks te versnijden. Ja, precies, maar een track van een uur met 200 transities (dan is iedere shot nog 20 seconden en dat is tamelijk lang) versnijden is monnikenwerk, probeer dat maar eens. Nou ja, jammer dan, slechts een echte specialist wilde besmuikt toegeven dat de vraag daarnaar heel vaak voorkwam, maar men er ook geen oplossing voor wist.
Anno 2003, na tien jaar of meer non-linear kunnen we op al die mooie systemen dus niet pijnloos twee tracks in elkaar mengen zonder te gaan zitten snijden, afbreken, inkorten, schuiven en prutsen. Dank u wel heren en dames, voor mij is het duidelijk, software-ontwikkelaars leven in hun eigen wereldje, maar niet noodzakelijkerwijs in de echte wereld. Voor mij dus nog even geen non-linear voor het standaard werk, het is leuk en handig voor commercials, leaders en demo's, maar voor long format TV-werk wacht ik nog even. Misschien dat de fast-input/output mogelijkheden van solid state opslag het wel wat handiger en sneller gaan maken, maar dan moeten de software-boys wel even wakker worden.
Nu staat deze ervaring niet op zichzelf, ook bij andere software zijn er dergelijke missers. Ik herinner me de begindagen van DTP, met programma's als Ventura en Pagemaker. Een van mijn vragen aan de heren ontwikkelaars en geniale entrepreneurs van toen was, waarom men geen time & billing had ingebouwd, in de grafische industrie draait alles om uurtje factuurtje, waarom zat een simpele project-management module niet vanaf het begin in de programma's? Men bleef het antwoord schuldig, maar ik werd nooit meer uitgenodigd voor een gesprek met een Adobe executive toen ik daarover schreef. Mijn conclusie dat die lui nog nooit echt gewerkt hadden in een drukkerij, uitgeverij of reclamebureau was iets te pijnlijk. Maar anno 2003 zit zoiets er nog steeds niet standaard in, net zo min als in een algemeen tekstpakket als Word. Ook daar is per file of project weten hoeveel tijd er door wie aan is besteed heel essentieel, maar dat is blijkbaar de heren ontwikkelaars even ontgaan.
Los van de wereld, los van de praktijk, doordravend achter het digitale afgodsbeeld, steeds sneller, steeds dieper en uiteindelijk doodlopend in onhanteerbare complexiteit die geen relatie meer heeft met de toch vaak simpele behoeftes van de gebruiker; dat is de software-crisis waar we eigenlijk inzitten. Het kostte een paar middagen rondsjouwen op de IBC om dat weer eens duidelijk te krijgen. Voor mij dan, voor de gemiddelde video-enthousiast die nog geen programmaatje op de buis heeft gekregen is Adobe Premiere Pro wel een godsgeschenk, met zoveel moois en nieuwe functies, dat-ie weer maanden kan uitstellen dat familiefilmpje nou eens af te maken. Gelukkig maar, anders was er geen business en anders kwam er nooit meer een update, waar iedereen weer wat aan kan verdienen.

Luc Sala

© Dealer Info

Archief oudere columns

Home

Dieptedossiers

Dealer Info TV

Dealer Info

Agenda

ICT webnieuws

Partnerdagen

Luc Sala's columns

Contact

Bedrijvengids

Archief

 

Vacatures

 
website development: GF&FA
Dealer Info • home
Vakblad voor ICT & CE retailers

Luc Sala's Blog
Shuttle Computers Handels GmbH
Wave Computers Nederland
ScanSource
G DATA Software AG
Dealer Info
Asus
Primacom