Notice: Undefined offset: 1 in /home/users/d/e/dealeb/www/phtdocs/columns.php on line 29
Luc Sala's columns • Dealer Info

Als het mis gaat

We kunnen heel leuk en optimistisch blijven praten over hoe goed het weer gaat, maar de harde realiteit is dat heel veel kleine en middelgrote ondernemers behoorlijk in de problemen zitten. De omzet is gedaald, de marges zijn misschien iets omhoog, maar de kosten van alles rijzen ook de pan uit, niet in het minst doordat locale overheden bedrijven steeds als melkkoetjes zien. Dat ze daarmee het levensbloed uit hun stad of gemeente aftappen, zien ze niet in. Meer precario, minder mogelijkheden voor buitenreclame, hogere parkeertarieven en moeilijk doen over vergunningen, bijna geen enkele ondernemer is echt te spreken over de locale overheid. Regels, voorschriften, autoritaire en soms corrupte ambtenaren, steeds meer belastingtrucjes en een groeiende papierwinkel.
Je zou de boel erbij neergooien en dat is helaas precies wat ik van veel mensen hoor. Nu heb ik nog wat geld, ik wil uitstappen, ik wil er mee stoppen, op deze manier gaat het niet. Steeds minder omzet, steeds meer klanten die via Internet Dell bestellen of gek gemaakt worden met dolle woensdagen en Aldi-aanbiedingen, voor veel kleine ondernemers begint de koek op te raken. Het mooie idee van cashen en wegwezen, de wondertruc van de afgelopen decade, gaat niet meer op, want wie wil je winkel overnemen. Als je winst maakt kan dat nog, maar zit je in de rode cijfers dan zijn de snelle jongens nergens meer te vinden en komen er alleen nette, serieus kijkende heren van de bank vertellen dat de kredietkraan ook wordt dichtgedraaid. Je inkooplimieten via de NCM worden krapper, je krijgt minder ruimte van de leveranciers, het is tijd om de balans eens op te maken en te kijken of er nog iets te redden valt.
En we kennen die vergaderingen allemaal, de cijfers op tafel, dreigende grafiekjes, adviseurs en boekhouders die praten over liquiditeit en solvabiliteit, moeilijke woorden die niet kunnen verbloemen dat het slecht en slechter gaat. Angst bij de mensen die het aangaat, hun baantje of hun pensioenreservering zien ze in rook opgaan, en wie ziet nog rooskleurige perspectieven. Als je nu als commerciŽle of technische man nog een baantje kunt krijgen, is dat tegen een hongerloon of met zulke onhaalbare targets, dat het hele kale boterhammen worden. Er is weinig werk, er zijn nauwelijks nieuwe initiatieven en wie gelooft dat we met UMTS, Hotspots of Blueberries nog hele hoge ogen gaan gooien staat waarschijnlijk nooit achter de balie om echt iets te verkopen. De overheid lult maar raak over innovatie, maar meer dan corrupte plannetjes om overal maar glas aan te leggen komen er ook niet uit, en daar is de consument en de economie echt niet mee gebaat, het is alleen leuk werk en leuke handel voor de mannen die erachter zitten.
De sfeer is niet alleen aan de top slecht, ook in het bedrijf weten de meesten echt wel hoe de vlag er bij staat, je moet wel erg dom en ongeÔnteresseerd zijn om niet te zien dat het bergafwaarts gaat. Maar een slechte werksfeer is niet goed voor de verkoop, je krijgt gedemotiveerde mensen, ziekteverzuim, er wordt gejat en gefraudeerd, de mensen raken verongelijkt en bedienen zichzelf. Te laat komen, rare vakanties, stiekem een neutje of een jointje in de kelder, de signalen zijn soms overduidelijk.
Wat te doen? Natuurlijk gaan we altijd eerst kijken of er nog wat nieuwe business te vinden is, of er een nieuwe opzet voor bonussen haalbaar is, met wat lagere targets en percentages maar wel haalbaar, we vragen de collega's of zij niks nieuws weten en zelf plannen we voor het eerst in jaren maar weer eens een bezoek aan de CeBIT om toch maar wat nieuwe en frisse ideeŽn op te doen. Kan er wat meer games of DVD in de formule, moeten we een RSI-hoek opzetten, zou een stempel-service iets zijn (Brother heeft nu een PC-gekoppelde stempelmaker), kunnen we service-contracten gaan verkopen, toch iets in PC-Privť of toch maar die EU-gereguleerde aanbestedingsproblematiek een keer uitzoeken. Is er bij onze klanten vraag naar superzware speldozen, spetterende kasten of willen ze juist meer standaard budget-bakken hebben. Allemaal de moeite waard en op zich is praten over nieuwe plannen al stimulerend en motiverend, maar wat als je daar noch de mensen, noch de plek, noch de energie meer voor hebt.
Dan kijk je elkaar eens aan en komen de pijnlijke scenario's naar boven. Gaan we sluiten, gaan we nog verder inkrimpen, wie moet eruit, kunnen we misschien iedereen vragen wat minder salaris te accepteren, kunnen we misschien nog een koper vinden voor de tent? Niet zo makkelijk om dan het hoofd koel te houden en te gaan rekenen. Want het klinkt wel aardig, nog wat meer bezuinigen, maar dat betekent toch mensen er uit, want de huur opzeggen kun je niet op korte termijn, en op de reiskosten, uitjes, telefoonvergoedingen en zo is al heel wat bezuinigd. Huisbazen zijn ook niet zo soepel meer, als je er uit wilt en kunt krijg je een leuke rekening voor leeg opleveren, want overname bedingen van een nieuwe huurder, dan moet je wel een wereldpand hebben.
Nee, er moeten mensen uit, maar dan komt plotseling de regelgeving rond ontslag heel pijnlijk weer op tafel. Want er geldt bij het CWI, de instantie die tegenwoordig ontslagen moet goedkeuren (de vervanger van het Arbeidsbureau van vroeger) wel dat men zich steeds strikter aan de regels houdt en LiFo ofwel last in-first out is een hele nare. Op zich klinkt het rechtvaardig, de oudgedienden worden ontzien, hun trouw beloond, het zijn de nieuwere medewerkers die ontslagen kunnen worden. Tenminste als je tegenwoordig een hele papierberg produceert, functies hebt ge-analyseerd, de hele organisatie en taakverdeling hebt uitgewerkt, zogenaamd herplaatsing hebt onderzocht en andere leugentjes om bestwil die de accountant of een creatieve directeur wel even op papier zet, de cijfers van de laatste paar jaar slecht genoeg zijn en je de recente teruggang via een daarvoor overhaast opgemaakte jaarrekening hard kunt maken. Het zou met dat CWI allemaal makkelijker worden, maar daar is niks van waar, de verkorte procedure neemt nog maanden en haasten doen ze daar niet. Je kunt ook naar de kantonrechter gaan, ook een heel gedoe en tegenwoordig is er dan toch nog een nadere toetsing door de instantie die de WW moet uitbetalen bij het CWI, of te checken of de ontslagene wel genoeg en duidelijk verweer heeft gevoerd. Die hele procedure lijkt rechtvaardig, maar dat je de beste mensen moet ontslaan, met een vergrijsde en soms uitgebluste club blijft zitten en het dus verder bergaf gaat, daar zitten de regelgevers niet mee. Voor grote bedrijven is er een soort ontsnapping in een ontslagbeleid per leeftijdscategorie, maar voor een MKB-bedrijfje is dat onzin.
De onthullende rekensom is natuurlijk wat je dat ontslag gaat kosten. Want omdat je door eerdere ontslagen al van de jonge honden en nieuwkomers af kwam, zit je nu met de oude hap, met veel dienstjaren, relatief hoge salarissen en dat gaat, in de zogenaamde kantonrechtersformule, centjes kosten, tenminste een maand per gewerkt jaar. Eventjes leek het erop, dat het kabinet daar iets aan ging doen, maar dat is weer afgeblazen. Men wilde de ontslagpremie of vergoeding gewoon onderdeel maken van de WW-uitkering, de werknemer zou z'n gouden handdruk dan eerst moeten opeten en gekort krijgen op z'n WW. Dat is voorlopig afgeblazen, want het zou er natuurlijk toe geleid hebben dat er ofwel onder de tafel iets geregeld wordt ofwel dat de werknemers en werkgevers zich in eindeloze procedures zouden storten. Domme plannen, maar zo gaat dat in Den Haag.
De feiten blijven, je personeel op een nette manier ontslaan is een heel dure grap en dat sommetje is soms heel pijnlijk. Als je kijkt hoeveel geld er nodig is om iedereen z'n volgens die kantonrechtersformule redelijke afvloeiing mee te geven, dan is dat vaak een schrikbarend bedrag. Meer dan er op de bank staat, soms meer dan de hele tent nog waard is, in dat licht is de solvabiliteit niet meer hard, je hebt meer verplichtingen dan bezittingen. En dat de eigenaren of grootaandeelhouders hun oudedagsvoorziening dan ook wel kunnen vergeten krijg je dan ook nog even mee. In zo'n geval is er altijd wel iemand ie roept, dan gaan we toch failliet! De zaak nog even zoveel mogelijk leeghalen, contanten en bezittingen wegsluizen en zelf faillissement aanvragen. Zelfs als alle schuldeisers dan betaald zijn, blijft het personeel met de zeperd zitten, voor hen geen afvloeiing of ontslagvergoeding meer, de poen is op. En je start, met wat droevige persberichten en een stukje in het locale krantje, gewoon een paar weken later weer op. Met de beste mensen en een schone lei, hupsakee.
Ja, als je een beetje fatsoen in je donder hebt is dat natuurlijk geen fraaie oplossing. Het gebeurt, in de 'grote' wereld is het usance, je ziet zelfs hele grote concerns op deze manier opereren en schijnbaar vindt de politiek dat ook best, als er op papier maar banen gespaard worden of het bedrijf weer kan draaien. Er zijn zelfs adviseurs en accountants die hier in gespecialiseerd zijn. Als ondernemer van de oude stempel wil je dat niet, maar wat dan? Dan toch maar weer de kaasschaaf, weer wat mensen eruit, weer proberen onder de LiFo regeling uit te komen met herstructurering, aangepaste functie-omschrijvingen, en hopen dat het beter gaat. Het is een heel moeilijke situatie en een echte oplossing is er niet. Misschien is het in zo'n situatie maar het beste, de zaken zo duidelijk mogelijk op papier te zetten, de cijfers helder te maken en met al het personeel om de tafel te gaan zitten. Als hen duidelijk wordt, dat doormodderen en weer een paar mensen ontslaan volgens de regels eigenlijk betekent dat de laatkomers wel met de afkoopcentjes kunnen opstappen, maar eigenlijk ten koste van de ouwe hap, dan wil men misschien wel andere maatregelen accepteren of neemt de bereidheid om serieus naar een andere baan te zoeken wat toe. Maar het zijn moeilijke tijden als het mis gaat en dat merk je vrijwel altijd te laat.

L.S. 5-03-2004

© Dealer Info

Archief oudere columns

Home

Dieptedossiers

Dealer Info TV

Dealer Info

Agenda

ICT webnieuws

Partnerdagen

Luc Sala's columns

Contact

Bedrijvengids

Archief

 

Vacatures

 
website development: GF&FA
Dealer Info • home
Vakblad voor ICT & CE retailers

Luc Sala's Blog
Shuttle Computers Handels GmbH
Wave Computers Nederland
ScanSource
G DATA Software AG
Dealer Info
Asus
Primacom