Notice: Undefined offset: 1 in /home/users/d/e/dealeb/www/phtdocs/columns.php on line 29
Luc Sala's columns • Dealer Info

Onze digitale schaduw 

We weten het ondertussen wel, wie een mobiele telefoon bij zich heeft is traceerbaar, men kan uitvinden waar je wanneer was en dat wordt ook nog een tijdje bewaard, misschien wel voor altijd. Een onrustig gevoel, en omdat ook je emails worden gescand, men met allerlei verfijnde technieken alle international gesprekken scant, en er steeds meer bestanden aan elkaar worden gekoppeld, is er van privacy, van lijfelijke vrijheid geen sprake meer. Je bent verdachte en feitelijk schuldig tot het tegendeel  bewezen is, dat is een totale omkering van wat vroeger gold, namelijk dat je a priori onschuldig bent en dat de integriteit van je lijf onaantastbaar is (habeas corpus). Met als excuus het terrorisme, of de zogenaamde veiligheid gaat het steeds verder, nu wil men weer maagdelijke meisjes gaan inenten tegen een door geslachtsverkeer overdraagbaar virus. Klinkt goedbedoeld, maar is weer een verdere aantasting van het recht op je eigen lijf, en ook eigen gedachten zijn al een tijdje gevaarlijk. Samen de Koran lezen is misdadige samenspanning, wat op je PC staat of je toevallig binnenhaalt is al min of meer publiek eigendom, want je zou, o, jee, eens rare of gevaarlijke gedachten kunnen ontwikkelen. 

De digitale dwangbuis rukt op, niet alleen de overheid maar ook het bedrijfsleven en vrijwel alle organisaties, verenigingen, clubs, verzekeraars etc. slaan gegevens over je op, doen daar van alles mee en je weet vaak niet wat. Je krijgt bergen spam, popups en doorlinks naar vreemde sites, er liggen heel gerichte aanbiedingen in de post en op Schiphol loert die marechaussee ook naar dingen waar je alleen maar naar kunt raden. De politiek maakt zich daar zogenaamd bezorgd over, we hebben privacywetgeving, bestandsbeheerders moeten aan allerlei eisen voldoen, maar in de praktijk wordt onze zogenaamde digitale voetafdruk (digital footprint) steeds groter en onnavolgbaar. Met als excuus de veiligheid en het terrorisme wordt alles bewaard, gescand, geanalyseerd. En we helpen zelf druk mee, via onze persoonlijke websites en Hyves, Facebook en andere social networking activiteiten zetten we het zelf online, vaak met allerlei details, fotos en videos. Maar beseffen we, dat een uitglijer hier of daar, je naam in een krantenartikel of zelfs maar een wat ongelukkig geformuleerde email je jarenlang, misschien wel eeuwenlang gaat achtervolgen. Die digitale schaduw gaat een probleem worden, die sleep je mee en als je beseft dat de sociale dienst, maar ook een werkgever, je ex, je buurman of een misdadige organisatie dat allemaal te voorschijn kan halen, wat doe je dan. Wie ben je eigenlijk, je eigen zelf of dat wat er op het internet over je staat, pyschologische en praktische identiteitsroof is geen verzinsel meer. Het zelf weghalen is een lapmiddel, al die sites, al die verkeersgegevens, al die emails staan nog ergens, er zijn organisaties die een backup maken van alle websites en zelfs van alle veranderingen. Wegduiken in de vergetelheid, je zonden achter je laten, het kan niet meer en het net wordt steeds enger aangetrokken. Er is geen proportionaliteit meer, de politie fouilleert tienduizenden mensen, steelt hun tijd, tast hun gevoel van eigenwaarde aan en voor wat? Om een paar zakmessen te vinden, een enkel alarmpistool, of gaat het om het afschrikken, dus om de terreur, het bang maken. Maar wie betaalt de echte kosten van al dat gewroet en gezoek, de depressies, ziekteverzuim, het gebrek aan ondernemingszin, de angst, het verlies aan creatieve geesten die verhuizen door dit soort gedoe? 

Dat je niets te vrezen hebt als je niets gedaan hebt of niets te verbergen hebt is een kulargument. Ook binnen het beste systeem worden fouten gemaakt, in onze Nederlandse rechtspraak blijkbaar heel stelselmatig. En wie tegen de spooknotaís van UPC gevochten heeft weet hoe moeilijk die strijd is. Hoe kun je je verdedigen in zon situatie, hoe kun je gegevens die over je bestaan en misschien fout of onvolledig zijn, zelfs maar kennen. We worden ingepakt, in een digitaal net wordt onze vrijheid, het recht jezelf te zijn, fouten te maken en daarvan te leren langzaam afgeknepen. En net als bij ratten in een kooi die je langzaam kleiner maakt gaan we dan elkaar bijten of erger. 

Ik zie in die steeds groter worden digitale schaduw een psychologisch en filosofisch probleem, we verliezen onze experimenteer-ruimte, ons speelveld, we mogen geen fouten meer maken, we moeten ons braaf aanpassen, in woord en daad, maar ook in onze gedachten. Maar hoe leren we dan nog iets, durven we nog iets, ondernemen we nog iets? 

De digitale schaduw is een wurgslang, met heel diepgaande persoonlijke en maatschappelijke gevolgen, het gata niet om het verlies van wat privacy, maar om het verlies van menselijkheid, barmhartigheid, de computer is onverbiddelijk, een afgod zonder wroeging. 

Ik weet ook niet wat er tegen te doen valt, want is betalen met je mobiel niet makkelijk, een irisscan op Schiphol sneller, iedereen een chip in zn oor rationeel en efficiŽnt? Misschien moet er maar ieder jubeljaar (maar misschien is 50 jaar te lang) een virus worden rondgestuurd, dat ons onze digitale zonden vergeeft. 

Luc Sala, april 2008 

 

Archief oudere columns

Home

Dieptedossiers

Dealer Info TV

Dealer Info

Agenda

ICT webnieuws

Partnerdagen

Luc Sala's columns

Contact

Bedrijvengids

Archief

 

Vacatures

 
website development: GF&FA
Dealer Info • home
Vakblad voor ICT & CE retailers

Luc Sala's Blog
Shuttle Computers Handels GmbH
Wave Computers Nederland
ScanSource
G DATA Software AG
Dealer Info
Asus
Primacom